Manifest

Naszym celem jest zapewnienie dostępu do ciekawych oraz unikatowych filmów wszystkim zainteresowanym. Strona ma charakter niekomercyjny i nie pobieramy od nikogo żadnych opłat. Wychodzimy naprzeciw zapotrzebowaniom, ponieważ obecnie panuje deficyt stron internetowych z ciekawymi filmami.

Mimo likwidacji Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk w 1989 roku w Polsce nadal dochodzi do ograniczania swobód obywatelskich w zakresie wolności wyrażania poglądów i twórczości artystycznej. Zmieniła się forma: miejsce oficjalnej cenzury prewencyjnej zajęła nieoficjalna cenzura represyjna, posługująca się naciskiem ekonomicznym, prawnym lub administracyjnym do tłumienia, zatrzymywania eliminowania tych dzieł sztuki i wypowiedzi, które nie są zgodne z ideologią polityczną, normami obyczajowymi, doktrynami religijnymi bądź polityką korporacyjną.

Korzystamy z wolności korzystania z dóbr kultury, które są prawem człowieka zapisanym w Powszechnej Deklaracji: "Każdy człowiek ma prawo do swobodnego uczestniczenia w życiu kulturalnym swojej społeczności, do korzystania ze zdobyczy kultury, do uczestniczenia w postępie nauki i do korzystania z jej dobrodziejstw".

Inicjatywa jest całkowicie niekomercyjna, nie przynosi dochodów, nie wyświetlamy dla Was reklam - w imię dobra społecznego.

 

Lenin na żywo

reż.: Joaquín Jordà & Gianni Toti
rok produkcji: 1970
kraj: Włochy
czas trwania: 31 minut
język: napisy polskie

Film dokumentalny o Leninie, zamówiony przez Włoską Partię Komunistyczną z okazji setnej rocznicy jego urodzin. Jordá stworzył ten film podczas swojego pobytu we Włoszech, we współpracy z Giannim Toti.

„Film podzielony na 3 części. Pierwsza zawiera materiały dotyczące Komuny Paryskiej i warunków życia miejskiego i wiejskiego proletariatu w Rosji w 1870. Druga część to różne fragmenty filmów dokumentalnych o Leninie. Trzecia to fragmenty filmów nakręconych w latach 1960-1970, w towarzystwie ody, „Wiek burz”, jedynego poematu napisanego przez Lenina. Przy tworzenia drugiej części poprosiliśmy ZSRR o przysłanie nam wszystkich dostępnych materiałów. Setki metrów otrzymanych filmów sprawiły, że zdałem sobie sprawę, jak bardzo były manipulowane. Wyeliminowano ludzi, którzy popadli w niełaskę, jak na przykład Trocki; ludzie występujący na dalszych planych powtarzają gesty Lenina, zmieniając go w marionetkę w rękach innych…” (J. Jordà)

Jeden z dwóch filmów, który pozostał z czasów bojówek powiązanych z Joaquimem Jordą we Włoszech.

Dydaktyczna tendencja przewodzi w niektórych z jego pierwszych filmów, na przykład w obrazie „Portugalia – Spokojny Kraj”, który – podobnie jak „Lenin żyje” – został nakręcony potajemnie, oba te filmy, powstałe na zamówienie Włoskiej Partii Komunistycznej, są dość rygorystyczne w swej ideologicznej perspektywie. Sukces odniosły dzięki umiejętnemu montażowi, który raczej sugeruje widzowi niż narzuca jedyny słuszny punkt widzenia. Ogólnie rzecz biorąc motywy rebelii i niesprawiedliwości zawsze ekscytowały Jordę, który w roku 1971 popełnił adaptację „Żelaznej Pięty” Jacka Londona.

Przeczytaj:
Kilka słów o Leninie